Winterstilte

je de gordijnen open...

We openen de gordijnen…

Beschamend lang geleden dat ik een blog geschreven heb. Het zomerse buitenleven geeft zoveel meer inspiratie. Vanmorgen werden we verrast door een winters wereldje bij het openen van de gordijnen. Veel kleur zat er niet in de lucht, voor mij enigszins teleurstellend omdat ik graag eens weer wat mooie foto’s had willen maken. Maar de sneeuwgekte sloeg meteen toe bij de kinderen dus om kwart voor negen stonden we dik aangekleed met de laarzen aan buiten in de sneeuw. De houtkachel brandde al voordat de koffie was gezet, tijd voor het ontbijt gunden we ons amper. Om nou te zeggen dat het een mooi pak sneeuw was… Desondanks werd de slee uit de schuur gehaald, de traptractor kwam er aan te pas en uiteindelijk belandden we bij de altijd succesvolle schommel. Het was fijn om weer even buiten om het huis rond te scharrelen.

schommel

schommel

De winter is nog maar net begonnen, maar lijkt al lang te duren. Het is niet mijn favoriete seizoen. Alles en iedereen keert naar binnen. Ik mis de tuinierende buren waar je even mee kletst, de continue veranderingen van kleur in de tuin, de ontwikkeling in de natuur. Alles ligt stil. Het is dat er vetbollen in de boom hangen waardoor de vogels voor beweging zorgen, anders is het helemaal een onbewogen dooie boel. Naast de drukte die alle feestdagen met zich meebrengen geeft de winter veel tijd en ruimte om bezig te zijn met alles wat er in de boze wereld gaande is en daar word ik, zacht gezegd, niet vrolijk van. Ik verlies de moed om te schrijven over de kleine dingen in mijn leven, de persoonlijke geluksmomentjes met de kinderen, omdat het niet af steekt tegen de ellende die dagelijks voorbij komt. Beangstigende politieke bewegingen in de wereld, kinderen in oorlogssituaties, aanslagen, mensen op de vlucht, in doodsnood. Tegelijk weet ik natuurlijk ook dat of ik nou wel schrijf of niet, mijn tekst er niet toe doet en de wereld er niet anders van zal worden. Uit dankbaarheid voor mijn geluk probeer ik het dan maar wat te delen. Mijn bijdrage aan de verbetering van de boze wereld mag op zijn minst een glimlach bij een lezer zijn. Ergens, heel klein moet je tenslotte beginnen. Genoeg over mijn overpeinzingen.

winter op de moestuin

winter op de moestuin

De moestuin ligt er koud, leeg en verlaten bij. Toch bevat het nog enkele voedzame schatten. Gisteren hebben we bijvoorbeeld een stoof gegeten met verse pastinaak, uit de bevroren klei getrokken. Heerlijk zoet, omdat de vorst er overheen is geweest. Tevens staat de prei er nog prima bij en de peterselie is ook mooier dan hij al die tijd in de zomer geweest is. Geen witte vlieg er in, en in geen velden of wegen slakken te bekennen. We hebben nog steeds pompoenen en rode uien op voorraad. Het smaakt altijd net een fractie beter als we (deels) van eigen tuin eten. Tijdens mijn loopje door de tuin begint het weer te kriebelen. Het tuinplan 2017 kan gemaakt worden, ik ga mezelf de komende dagen blij maken met de tuingids van de biologische zadenspecialist, die al een tijdje ongelezen op me ligt te wachten. Nog een maand, dan kunnen de eerste tuinbonen weer de grond in, de eerste spinazie kan in de koude bak en langzaam gaan de vensterbanken in huis zich weer vullen met potjes en bakjes vol zaaigoed. Het dromen is al weer begonnen…

rode wangen

Meisje met de paarse wangen

Ondertussen is de koude werkelijkheid dat we nu binnen zitten omdat het ijzelt. Na een uurtje rennen in de sneeuw had Nika het wel gezien. Eli ontdekte de lol van sneeuwballengooien en had natuurlijk maar een doelwit; zijn kleine zus. Met de snottebellen op de kin en de wangen paars hield ze zich goed staande in het sneeuwballengeweld, maar uiteindelijk kon Nika nog maar één zin uitbrengen: ‘Ikke lille naa binne…’

We hervatten het binnenleven en slaan weer aan het puzzelen, voorlezen, kleuren, tekenen, knippen, kleien en stickers plakken. Ik fantaseer mee in de wereld van playmobil. Eli volgt ons al snel naar binnen en gaat voldaan met gloeiende oren en koude handen verder met zijn lego bouwwerk. Ik haal nog een mand vol houtblokken, zet muziek aan en bedenk wat ik vanavond zal gaan koken. Claudia vermaakt zich in het achterhuis met het het knutselen aan de toekomstige nieuwe keuken. Dromen genoeg. En al dromen we niet, dan is het ook goed. We mogen tenslotte niet klagen in onze comfortabele hut.

wintervlinder

Wintervlinder

 

1 comment

  • Anja

    Heerlijke blog. Wat herken ik veel. Behalve dan dat er niet van die heerlijke dreumesen met gloeiende wangetjes rondkuieren hier. Maar in de winter komt al het wereldnieuws inderdaad veel rauwer binnen. Zoals Robert Long zong: Als de zon schijnt….
    Johan is de kas onder aan het dompelen en ik popel om de boomgaard te gaan snoeien. Nog even wachten….
    Blog maar door Nanja. Het smaakt als zoete pastinaak.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Facebook
Facebook
Pinterest