Ze groeien als kool

De Boefjes

De Boefjes

Er breekt een nieuwe fase aan. Vandaag was mijn laatste vrije woensdag samen met beide kinderen, vanaf volgende week gaat Eli op woensdag naar school. Al vanaf september ging hij twee ochtenden in de week om te wennen, maar vanaf volgende week is het echt. Het is een mijlpaal, de kleine jongen wordt groot. De woensdagen worden voortaan in een strakke regelmaat gegoten, helemaal wanneer Nika in november op de woensdag ook naar de peuterspeelzaal gaat. Een beetje weemoedig kan ik er wel van worden als ik er te diep over nadenk. De tijd gaat zo snel, ook voor Eli breekt nu al de tijd aan van het ‘moeten’. Op mijn vrije dag uitslapen met mijn boefjes bij me in bed, de dag in bed starten met een kop koffie, 2 glaasjes melk en Brandweerman Sam op Netflix, aanrommelen in huis tot we besluiten er samen op uit te gaan… Het is straks enkel nog voorbehouden aan de schoolvakanties. 

We hebben het er vandaag nog even van genomen met z’n drietjes. De zon scheen, het was niet koud, maar lekker herfstig. Goede reden om nog even lekker samen de tuin in te gaan. Het koste me moeite om Eli bij zijn lego weg te praten. Sinds zijn verjaardag afgelopen zondag bestaat zijn wereld even alleen nog maar uit lego. Maar hij was te overtuigen, nieuwsgierig gemaakt door de toezegging dat hij mocht helpen een pastinaak te oogsten. Vorige week had ik al flink opgeruimd in de moestuin. De pompoenplanten zijn inmiddels weg, de doorgeschoten preien waren er topzwaar bij gaan liggen dus die zijn inmiddels ook verdwenen. Het onkruid groeit nu niet hard meer. Ik heb de knoflook voor volgend jaar al gepoot en de kat heeft ze al bemest. Ik heb van een oud raam dat tijdens het vervangen van de kozijnen van het achterhuis vrij was gekomen een koude bak gemaakt. Ik ga er veldsla en postelein in zaaien.

Oogst in oktober

Oogst in oktober

Wat staat er nu nog op de tuin? Het begint bijna ongeloofwaardig te klinken, maar we oogsten nog steeds tomaten. Echt rood kleuren ze buiten niet meer, maar geel, zacht oranje en als ze dan enkele dagen in een mandje in de keuken hebben gelegen zijn ze bijgekleurd en nog heerlijk van smaak. Er zitten nog vele groene tomaten aan de struiken. De zomer is te kort! Als ik zeeën van tijd zou hebben waagde ik me aan het maken van groene tomaten chutney, maar dat zit er op dit moment even niet in. Wie weet als onze jongen volgende week op school is. Een ander bijna ongeloofwaardig verhaal zijn de stokbonen. Ik had twee soorten, een gele en een groene boon. De gele boon is er al lange tijd klaar mee, de groene boon blijft nog steeds boontjes vormen. Vandaag weer een maaltje geplukt. Ik kan me niet herinneren dat we eerder zo laat in het seizoen nog boontjes van de tuin aten. Ook de gele bietjes zijn nog niet op. Het voordeel van bietjes vind ik dat je er tot aan de vorst niet echt iets mee hoeft. Wanneer we ze willen eten oogsten we een paar, de rest blijven geduldig in het bed staan wachten tot ze aan de beurt zijn.  De courgetteplanten lopen op het einde. Er zitten nog vruchten aan, iets groter dan een flinke duim, maar echt groeien doen ze niet meer. Nog een keer plukken en dan kunnen de struiken er uit. Dan heb ik nog een bedje met prei, nog enkele kroppen andijvie en twee rijtjes pastinaak. De kruiden staan er ook nog mooi bij. Vooral de peterselie, bieslook, munt en salie zijn nog fris. De Rozemarijn is bijna kaal en de tijm nodigt ook niet meer uit.

Pastinaak

Pastinaak

We zijn dol op pastinaak. De laatste jaren hadden we het niet in de tuin, omdat ik met hele kleine kinderen in de winter niet de tuin in wilde. Toen Eli nog een baby was hadden we het wel in de tuin, maar toen ik zover was om weer op de kop in de tuin te gaan staan kwam er vorst en bleven de pastinaken van februari tot april bevroren in de grond zitten. Geen succes, maar nu doen we het anders. Vandaag de eerste pastinaak geoogst, en wat voor één! Een hele mooie peen van ruim 60 centimeter lang. Eli had geen idee wat er uit de grond tevoorschijn zou komen. De penen hebben fris groen blad, veel ook. Dat er zo’n lange wortel onder bleek te zitten was voor hem een verrassing. Het was best een klusje om hem onbeschadigd in z’n geheel uit de klei te krijgen, maar het resultaat was er naar. Pastinaak ruikt lekker, meteen al als het uit de grond komt. Het is wat zoetig, zacht, maar ook heel uitgesproken. De zoete smaak neemt toe naarmate de vorst er een keer overheen is geweest, maar ze zijn nu zeker al de moeite van het eten waard.

Herfstgroente in het ovenblik

Herfstgroente in het ovenblik

Vandaag is de pastinaak samen met wat bietjes, wortel, ui en kruiden gestoofd in de oven. Eerst met aluminiumfolie erover, later nog even zonder, tot de groenten zacht en kleverig zoet waren. Een tomatensalade erbij en een saucijs, voor de kinderen nog wat sperziebonen extra, een succes want de bordjes gingen allen leeg. Het pastinakentijdperk is begonnen. Fijne bijkomstigheid van de herfst. Voordat ik de keuken in ging heb ik met de kinderen nog even een wandelingetje door het dorp gemaakt. Langs de brievenbus, naar het bruggetje aan de Trekweg, langs het Damsterdiep terug. De zon stond laag, het was mooi. Eli wist me precies te vertellen waar alle kastanjebomen staan. We raapten kastanjes, zochten mooie gekleurde blaadjes, snoven de herfstgeuren op. Nika werd moe en wilde in de draagzak, die ik uit voorzorg had meegenomen. Het duurde maar even en ze sliep. Mijn jongen wordt groot, met rasse schreden, maar mijn meisje heeft gelukkig nog echt momenten dat ik denk ‘Och, wat is ze nog klein…’ Ik probeer die momenten nog even vast te houden.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Facebook
Facebook
Pinterest