Moestuin-journaal

Moestuin in verval

Moestuin in verval

Terwijl de zomer eindeloos lijkt door te gaan, is de aftakeling in de tuin in volle gang. Ik moet bekennen dat ik de moestuin de laatste weken heb verwaarloosd. Het ontbrak me aan de moed om elke keer weer over mijn angst voor spinnen heen te stappen. Dus waar ik twee seizoenen lang ijverig al het ongedierte in toom heb proberen te houden, hebben de kruisspinnen nu zitting genomen in enorme webben die ik rillend, alleen met een bezem te lijf durf. Al dagen wil ik weer eens wat gaan opruimen in de tuin, maar ik verzin aldoor andere bezigheden. Smoesjes.

Vandaag vroeg Eli of we even in de moestuin gingen kijken. Ik ontdekte dat mijn idee van wat ik in de tuin dacht aan te treffen niet helemaal met de realiteit overeen kwam, het viel uiteindelijk mee. De spinnen waren groot, maar het waren niet allemaal ‘hazelnoten’ qua omvang. Omdat ik mijn spinnenangst m’n hele leven al als een grote belemmering ervaar heb ik me voorgenomen mijn angst te verbergen voor de kinderen. Ik hoop dat zij geen fobie ontwikkelen voor dergelijk ‘ongedierte’, want het is enorm lastig. Eli is wel bang voor spinnenwebben, vooral het onverwachte gevoel reageert hij wat paniekerig op. Hij weigert op een tuinstoel te gaan zitten als er een spinnenweb aan zit. Kijk, daar heb ik dan weer geen last van. Een spin zelf hoor ik hem niet echt over. Nika lijkt het gelukkig allemaal niet uit te maken. Ik nam in de moestuin aangekomen de bezem ter hand en ademde een keer heel diep in. Alle paden even spin-vrij vegen voordat de kinderen mee liepen. Want wat te doen als zo’n grote knikker OP een van de kinderen zou zitten? Niet aan denken. Het enthousiasme van de kinderen over wat ze allemaal weer aantroffen in de moestuin raakte me uiteindelijk weer, dus besloot ik het menu om te gooien en vanavond uit de tuin te eten.

Flespompoen

Flespompoen

Drie weken geleden had ik de pompoenen al geoogst. Een grote opbrengst dit jaar. Twee kratten vol pompoenen staan inmiddels in de kelder. Ze blijven zeker tot maart goed, dus daar hebben we de hele winter plezier van. Ik had de pompoenplanten nog even laten staan omdat de flespompoen nog vruchten leek te maken. Het was een enorme wirwar van uitlopers, dus om de flespompoen nog kans te geven leek het me beter de hele kluwen pompoenplanten te laten voor wat het was. Vandaag bleken er nog twee flinke flespompoenen bij te zijn gekomen. Ze lagen heerlijk in het zonnetje, ik heb ze nog mooi even laten liggen. Er zitten nog enkele nieuwe pompoenen aan, het zou uiteindelijk dus zo zijn dat de flespompoen gewoon later klaar is dan de oranje pompoenen van het soort ‘Viktor’. De nazomer lijkt nog even aan te houden, dus wie weet wat het ons nog voor onverwachte verrassingen brengt. De flespompoen hebben we in het voorjaar als heel klein plantje gekregen van een collega, altijd leuk dat een krijgertje zo goed aanslaat.

De bonen waren al lang uitgebloeid dacht ik. De bonen die er nog aan zitten wilde ik gedroogd gaan gebruiken om opnieuw te poten volgend jaar, en het overschot als peulvrucht bewaren om te eten. Toch bleek dat er nog steeds bloemen in een van de stokbonenplanten zaten en dat de struik nog vol hing met boontjes. Onverwacht dus weer bonen op tafel. De tomaten hebben het nog nooit zo goed gedaan als dit jaar. Het is echt uitzonderlijk dat er nog steeds geen schimmel in zit en dat de tomaten nog steeds doorgroeien. De cherrytomaten van de ‘moestuintjes’ doen het ook uitzonderlijk goed.

Snijbiet

Snijbiet

Ik had dit jaar bewust een keer geen snijbiet gezaaid. Desondanks is er een enorme snijbietstruik ontstaan, doordat de snijbiet vorig jaar was doorgeschoten. En zo’n enkele plant is wel een sieraad in de tuin met z’n hele mooie gele stengels en diep groen gekreukeld blad. Helemaal nu er vooral veel dorre bladeren en bruine tinten in de tuin ontstaan. Snijbiet is een van de weinige groenten die er nog fris bij staat. Uiteindelijk is snijbiet ook veelzijdig in gebruik. Ik zaai het doorgaans vaak vroeg in het jaar en dan komt het tegelijk met de eerste sla, raapjes, peultjes en andere vroege groenten. Snijbiet heeft dan toch vaak het nakijken, omdat het eindeloos goed blijft. We stellen het uit en eten er uiteindelijk te weinig van. Het is niet gevoelig voor slakken of ander ongedierte, dus eigenlijk heeft het veel voordelen om het wel in de tuin te hebben.We hebben het blad vaak als spinazie gegeten. De stengels zijn gestoofd lekker met een sausje, Door de pastasaus is het ook altijd een welkome aanvulling. Groentetaarten kun je er heerlijk mee vullen, ook altijd lekker. En het mooie is dat er verschillende soorten zijn met verschillende kleuren stengels. Ik heb nu dus een gele variant staan, maar rood is ook geliefd, en wit is ook lekker. Wit komt qua smaak en uiterlijk in de buurt van paksoi. Volgend jaar toch weer snijbiet, al was het alleen al vanwege de frisheid die het nog geeft aan de tuin in de herfst!

Prei in de knop!

Prei in de knop!

De winterprei doet het goed. De stengels zijn inmiddels een duim dik, dus over een paar weken kunnen we daar de eerste prei van eten. Van de zomerprei heb ik nog twee planten over waar inmiddels flinke bloemknoppen in zitten. Eli ontdekte het vanmiddag, hij riep ineens ‘Hé wat is dit?!’ Toen ik uitlegde dat ook groente uiteindelijk bloemen vormt moest hij daar wel even over nadenken. Het verhaal dat sommige groente uit een bloem ontstaat kon ik aantonen met een courgette, de courgettestruik gaat ook onophoudelijk door met vruchten maken.  ‘Bloemen horen toch niet in de moestuin!’ riep Eli eerst overtuigd. Daar kwam hij toch van terug. Beetje verwarrend, dat snap ik best. Nika had bij het aantreffen van de knoppen in de prei meteen andere bedoelingen. ‘Plukken!’ Zo ver heb ik het niet laten komen. De prei mag uitbundig gaan bloeien, ik vind ze in volle bloei prachtig.

En wat stond er uiteindelijk vanavond op het menu?

Frittata gevuld met gegrilde courgette, snijbiet, ui, salami en kaas, met daarbij een salade van sperziebonen, tomaat, feta en olijven.

Toch jammer dat we nog steeds geen kippetjes weer hebben, dan waren we op de salami en kaas na volledig zelfvoorzienend geweest.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Facebook
Facebook
Pinterest