Vele handen…

Er was een tijd dat ik altijd haast had met de klusjes en bezigheden in de tuin. Er lag een kind te slapen dus ik moest zo efficiënt mogelijk mijn tijd benutten om in die spaarzame momenten gedaan te krijgen wat ik wilde doen. Of er werd even rustig gespeeld waardoor ik de handen vrij had. Zeldzame momenten, die altijd te kort waren en die maakten dat ik in ijltempo de dingen deed en er amper van kon genieten. Het genieten kwam vaak pas nadien, als de klus geklaard was. Dan kon ik tevreden kijken naar een gemaaid gazonnetje of een geschoffeld bedje in de moestuin. Hoe fijn zou het zijn als ik weer de tijd kon nemen voor karweitjes in de tuin?

Samen bonen oogsten

Samen bonen oogsten

Inmiddels is er een nieuwe fase aangebroken. Niet dat de kinderen mij nu ineens de tijd geven, maar ik krijg hulp. Sterker nog, ze willen perse helpen. En dat kost tijd. Eindeloos veel tijd. Maar ik doe wel de klusjes die ik graag wil doen. Vaak met z’n drieën. Bonen plukken is geen bijzaak meer. Ik heb Eli die de mand wil vasthouden en Nika die de door mij geplukte bonen in de mand wil gooien. Ik moet het niet in mijn hoofd halen zelf een boon in het mandje te gooien, want dat was niet de werkafspraak. Het hele ritueel gaat even goed, tot Nika zelfstandig van alles begint te plukken en Eli haar daar op aan wil spreken. De mand met bonen beland in de aarde, Nika rent er vandoor, Eli gaat er met een belerend vingertje achteraan. Terwijl ik rustig door pluk en de mand zelf ter hand neem, blijkt dat ook niet de juiste strategie want het maakt Eli boos: ‘Ik mocht de mand vast houden!’

'Mama pompoen!'

‘Mama pompoen!’

Ook al zeg ik hem dat hij Nika haar gang moet laten gaan, hij kan het niet uitstaan dat ze zich te zelfstandig opstelt in de tuin. Wanneer ze een poging doet om een pompoen te plukken, zal Eli daar altijd een stokje voor steken. Iets wat haar overigens sowieso niet lukt, want een pompoen trek je niet zomaar van de plant. Nika vindt het een waar avontuur om te ontdekken wat allemaal bruikbaar en eetbaar is in de tuin. De pompoenen worden steeds meer zichtbaar doordat het blad afsterft. Nika blijft eindeloos herhalen: ‘Mama, pompoen!’ ‘Ja, Nika, inderdaad, pompoen!’

Tomaten plukken

Tomaten plukken

Ook de bramen plukt ze zelfstandig. Ze weet inmiddels goed het verschil tussen rijpe bramen en de nog niet rijpe. Wanneer ze per ongeluk een niet rijpe braam in haar mond heeft gestoken roept ze ‘Zuur, zuur!’ Vervolgens slikt ze hem wel gewoon door. De vlierbes zit momenteel vol besjes en dat is me wel een doorn in het oog. Ik ga dit weekend de bessentrossen er uit knippen, want Nika stond er al naar te wijzen ‘Mama, braam!’ Logisch dat zij het onderscheid niet maakt, maar ik wil niet het risico lopen dat ze zich tegoed doet aan vlierbessen, die zijn rauw niet eetbaar. Ze helpt ook graag tomaten plukken. Daarbij neemt de het niet zo nauw, een tomaat is een tomaat, of hij nou groen is of rood. Dan komt de hulp van Eli wel weer goed van pas, want hij wijst haar welke tomaten geplukt kunnen worden en dat accepteert ze dan toch weer. Het is een heel andere manier van werken in de tuin geworden. Waar ik eerst het gevoel had nooit ergens de tijd voor te hebben, moet ik nu eindeloos de tijd nemen omdat mijn hulpen zich in tempo niet aan mij aanpassen. En dat is fijn, dat is prima, tenminste, meestal…

Wij zijn één met de grasmaaier...

Wij zijn één met de grasmaaier…

Waar ik tot voor kort in ruim anderhalf uur het gras kon maaien, ben ik nu zeker twee uur bezig. Eli helpt duwen. Bij elke wending die ik met de grasmaaier maak moet ik rekening houden met Eli die in de ankers hangt en overzij vliegt als ik te snel ga. En ik heb in onze gazonnetjes nog al wat bochten en hoeken te nemen. Eli is momenteel een geluidsneuroot dus steevast gaan de gehoorbeschermers op, of het nou 20 of 30 graden is, dat doet er niet toe. Mijn tempo had ik de afgelopen keren dus aangepast en ik begon er wat aan te wennen. Het nieuwe maaien.

Vandaag was het zover. Niet alleen Eli wilde helpen met grasmaaien, nee, Nika had ook besloten te helpen met maaien. De grasmaaier vasthouden vond ze nog net een stap te ver, maar met haar trouwe Bob de Bouwer popje in de ene hand en met haar andere hand mijn hand vasthoudend, liep ze stoer met ons mee achter de grasmaaier. Nog trager dan voorheen. Het schoot niet op. En het was warm. Ik deed een poging om in ieder geval háár in een stoel te zetten om toe te kijken tijdens het maaien, maar daar ging ze niet mee akkoord. ‘Neeneenee Mama helpe maaie!’ Ineens kwam ik in een ander soort modus. Een rust daalde over me neer. Voelde me bijna zen, wat dat ook moge zijn. Misschien droegen de benzinedampen er ook aan bij. Bedacht: ‘Ik neem de tijd. Ik heb alle tijd van de wereld. Ik kan eindeloos rustig grasmaaien. Wie doet me wat, wij zijn samen één met de grasmaaier.’ Gelukkig was na enkele trage banen de opvangbak vol. Het geduld van de kinderen werd met het maaisel weggekieperd en ik kon in rap tempo mijn taak volbrengen. Zo gek nog niet, haastig grasmaaien.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Facebook
Facebook
Pinterest