Sentiment om een bodywarmer

Ik weet het nog heel goed. Ik was ongeveer 25 weken zwanger van Eli en ik begon er echt in te geloven dat het goed zou komen. Het kopen van spulletjes, kleertjes, speelgoed, benodigdheden, ik had het lang voor me uitgeschoven, want stel nou toch dat het mis ging… Maar het was zo ver, ik was de drempel over en we gingen naar de bekende ‘babyboulevard’ in Groningen. Een van de zaken had opheffingsuitverkoop en daar rondneuzend, tussen de prachtigste duurste kinderspullen die ik ooit had gezien, begreep ik ook dat deze zaak geen succesnummer was onder de nuchtere noorderlingen. Maar goed, ik was los, dus de prijzen waren bijzaak, helemaal omdat alles voor de helft was afgeprijsd. Veel hebben we er niet gekocht, maar ik was op slag verliefd op een bodywarmer. En wat een koopje, voor de helft afgeprijsd. Even was er een twijfel, een flard van mijn, op de achtergrond blijkbaar toch nog aanwezige, heldere verstand deed een poging om me de realiteit onder ogen te laten zien. ‘Hallo, een bodywarmer maatje 62-68, afgeprijsd nog 45 euro, voor een baby die nog niet eens rechtop kan zitten, binnen enkele maanden er uit gegroeid is, is dat niet volslagen onzinnig?’ Terwijl ik met mijn hand over de zachte teddystof streek, de prachtige kleur grijs bewonderde, de babygeur er al bijna in opsnoof, wist ik, deze gaat mee, dit wordt mijn favoriet. Mijn lief liet het maar gebeuren. Tegen mijn verlangen viel niet te praten, het was een tenslotte best een mooi bodywarmertje en we hadden immers ook nog niet veel aangeschaft.

Het bodywarmertje kwam als topstuk in de kast te hangen tussen de andere kleertjes. Sommige boxpakjes werden aangeschaft omdat het prachtig combineerde met het bodywarmertje. De kast werd voller en voller en rond de tijd dat de eerste kleertjes in gebruik werden genomen was het bodywarmertje wat naar de achtergrond verdwenen. Kleine Eli was al snel maatje 56 voorbij. Maatje 62 werd ook al vrij rap krapjes. We gingen bij de kledingkeuze vooral voor het comfortabele gevoel, het oog wilde natuurlijk ook wat, maar een baby in een spijkerbroek of  opgeprikt met tierlantijn vonden we onnodig. Het was winter, de houtkachel brandde veelvuldig, we kwamen weinig buiten. De bodywarmer hing nog steeds ongedragen in de kast. Af en toe viel mijn blik er op, waarbij ik mezelf  dan voornam bij de eerst volgende wandeling het uit de kast te halen. Maar het bleek niet handig. In huis was het te warm, buiten was het te koud, onder de winterjas paste het niet en over de winterjas leek Eli op een worst. Het zat ook niet mooi. Doordat Eli alleen maar kon liggen, hing het niet af, het frommelde op en hij leek er een enorme prop in. De bodywarmer, hoe mooi ik hem ook vond, verdween weer naar de achtergrond. Jammer, maar waarschijnlijk toch een miskoop. Ik vergat hem een beetje, maar liet hem toch in de kast hangen, terwijl andere kleertjes die te klein waren in een tas naar de kringloopwinkel of naar zolder verdwenen.

imageEli was een maand of 10 en begon zijn eerste stappen te zetten. Ik kwam het bodywarmertje weer tegen. Tegen beter weten in trok ik het Eli aan en warempel, het paste, het zat zelfs als gegoten. Vanaf dat moment woonde Eli in het bodywarmertje. Terwijl hij het bolle babyvet kwijt raakte ging het alleen maar beter zitten, het stond stoer en lief tegelijk. Het combineerde bijna overal mee. Terwijl mijn lief wel eens zei ‘Moet hij dat ding nou al weer aan?’ kon ik er geen genoeg van krijgen. Eli groeide door naar maatje 92, het bodywarmertje leek mee te groeien, want het bleef hem perfect zitten. De maatvoering 62-68 klopte uiteindelijk dus van geen kant, maar daar deden we nu ons voordeel mee.

Toen ik 20 weken zwanger was van Nika gingen we een weekje op vakantie naar Ameland. Eli liep inmiddels bijna een jaar in het bodywarmertje. Ook tijdens deze vakantie bleek het ideaal, op de fiets, aan het strand… Het begon wel tot me door te dringen dat het mouwloze jackje nu toch wat aan de korte kant werd. Of eigenlijk, dat Eli er uit begon te groeien. De kwaliteit van het bodywarmertje was amper achteruit gegaan. Met het toenemen van mijn buikomvang groeide ook het idee dat het grijze bodywarmertje prachtig bij roze zou kleuren. En zo geschiedde, het bodywarmertje kwam weer in de kast te hangen. Ditmaal tussen overwegend roze accenten.

imageDe geschiedenis herhaalde zich. Toen kleine Nika een maand of 10 was  gleed ze in de bodywarmer en ze heeft hem vanaf dat moment ook eindeloos gedragen. Ook bij haar stond het stoer en lief tegelijk. Het paste overal bij, als ze naar buiten wil pakt ze hem zelf van de kapstok. Zo netjes als Eli van klein af aan al was, zo’n smeerkees is ons meisje. Op haar buik door de modder, altijd vuile handen afvegend aan haar voorkant. Geen punt, ook dat heeft het bodywarmertje prima doorstaan.

Deze zomer waren we op vakantie in Denemarken. Ik keek naar Nika, spelend op het strand, in haar bodywarmer. Werd het nu toch niet wat kort? Het was exact als twee jaar geleden. Met dat verschil, dat mijn buikomvang niet meer toenam en het idee dat het bodywarmertje nog onderdeel van de garderobe uit zou blijven maken slonk.

Het hangt nu nog aan de kapstok. Passen doet het niet meer. Binnenkort komt het weer op een knaapje te hangen. Ditmaal niet in een kinderkledingkast, maar als opgeprikt tierlantijn. Een ereplaats op onze eigen slaapkamer. Hij heeft zijn trouwe dienst bewezen, als geen enkel ander kledingstuk.

image

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Facebook
Facebook
Pinterest