Naderend najaar

Met het voortgaan van het seizoen ontstaan inmiddels echt weer definief lege vakjes in de moestuin. We komen er niet omheen, het weer werkt ook niet echt goed mee, het begint wat herfstig te worden in de tuin. Ik ervaar het met een zekere weemoed, omdat het weer zo lang zal duren voor de belofte van al het frisse prille groen zich weer aandient. Maar ach, het najaar heeft andere kleuren en biedt andere verwachtingen, wat ook zeker de moeite waard is. Voor wie het wil zien zijn alle seizoenen prachtig.

image

Gouden akkers bij Loppersum

De oogst van het graan is in onze omgeving in volle gang, al gaat dat vanwege het wisselvallige weer ook een beetje op en af. Er staan veel half lege korenvelden te wachten op enkele droge dagen zodat de nog wuivende halmen geoogst kunnen worden en de akkers uiteindelijk in gele stoppelvelden veranderen. De afgelopen week staken de velden prachtig af tegen de zware luchten, wolken vol regen, de zon er tegenaan, dus tevens een prachtige regenboog. Tractoren reden af en aan naar de twee maaidorsers die op het land het graan nog snel voor de bui naar binnen probeerden te krijgen. We hebben er een poosje naar staan kijken. Tot de bui begon.

Eli vindt het prachtig om samen naar de landbouwwerktuigen te kijken. Voor hem is het hoofdseizoen nu pas begonnen. Met playmobil wordt thuis alles uitvoerig nagespeeld. Zelf kan ik er ook eindeloos van genieten. De rechte lijnen die gereden worden, de trage gang van het groot materieel, de diepe voren die in de aarde ontstaan. En dan uiteindelijk ook weer de onomkeerbare kleurverandering van geel, rood of groen naar de diverse grijstinten van de zware klei. Maar zover is het gelukkig nog lang niet.

image

Pompoenen op drift

Gisteren heb ik de moestuin weer even grondig opgeschoond. Het was al een poosje geleden, dat was duidelijk te merken. Even mijn aandacht laten verslappen en de paden zijn uit het zicht verdwenen. De  rode kolen en de palmkool die er nog stonden zaten helemaal vol rupsen, de aardbeien wandelen over de rand van de bak de wijde wereld in. Een courgetteplant was aan de voet geknakt en lag langzaam door te rotten, de knoflook lag er, gelukkig nog net herkenbaar, verdroogd bij. De andijvieplantjes zijn uitgegroeid tot volwaardige mooie kroppen, terwijl de sla die er naast stond volledig door de slakken was opgegeten. Blijkbaar lusten de slakken geen andijvie, ik wist dit niet, maar vind het een aangename ontdekking. De tomaten staan er nog steeds goed bij, dagelijks kunnen we nieuwe rode tomaten plukken. Het is wel een kwestie van de planten blijven opbinden, want de takken zijn met alle vruchten snel topzwaar.  Er viel genoeg te doen in de tuin en als ik dan in zo’n rommeltje start en bed voor bed de boel weer zie opknappen dan is het een dankbare klus.

image

Moestuin van bovenaf

Er valt veel te eten van de tuin. Ondanks de matige zomer mogen we niet klagen. Bietjes, boontjes, courgette, tomaten, komkommer, de eerste pompoenen, andijvie, prei… Om niet al te veel te hoeven inmaken zijn we momenteel creatief in het bedenken van de weekmenu’s. Meestal vind ik dat leuk, af en toe verlang ik ook naar het gemak van een voorgesneden zak nasigroenten. En daar geef ik zeker wel eens aan toe. Ook geven we met regelmaat wat weg.

Vanaf de bovenverdieping ziet de moestuin er nog altijd vol en kleurrijk uit. De stokbonen zijn momenteel de blikvangers. Ook de pronkboon op de pergola bloeit al tijden prachtig. Er zijn hele lange peulen ontstaan, waarvan ik eigenlijk niet weet of ze echt lekker zijn. We hebben zoveel bonen momenteel dat ik de pronkboon vooral laat pronken, wie weet doe ik iets met de boontjes die uiteindelijk in de peul ontstaan.

image

Gezelschap tussen de andijvie

Terwijl ik van de kinderen momenteel niet al te veel hulp hoef te verwachten, kreeg ik gisteren wel vanuit onbekende hoek ineens gezelschap. De buren hebben jonge poesjes en die waren op ontdekkingstocht. Ze speelden verstoppertje tussen de pompoenen en maakten de mooiste sprongen naar alles wat bewoog en rondvloog. Mijn hark was ook erg populair. En met de aanwezigheid van deze kleintjes was de interesse voor de tuin bij Eli en Nika ook ineens weer gewekt. De katjes zijn een klein meisje gewend dus zijn ook niet bang voor Eli en Nika. Echter de hardhandigheid van Nika vraagt nog wel enige begeleiding bij het ‘Poessie tille’. De verleiding om er zelf een jong katje bij te nemen is groot, maar we houden ons sterk en zien er nog even van af. Het is nog wel even goed zo, met alleen een kat als huisdier. In de toekomst zullen er zeker weer dieren bijkomen, maar momenteel is het ook wel even prettig om enkel voor kinderen, kat en tuin te hoeven zorgen.

image

Rups aaien? ‘Nee is bah!’

Terwijl ik de tuin opschoon en toch besluit om de kolen die vol zitten met rupsen te verwijderen, gun ik Nika nog de kans om de rupsen goed te aanschouwen. Eli vindt ze wel interessant en probeert ze op zijn manier altijd eten te geven, Nika moet er helemaal niks van hebben. Het verhaal van de vlinder zegt haar nog niks en veel vertrouwen heeft ze niet in het zaakje. Ze wil ze van een afstandje wel even zien, maar haalt haar neus er voor op om een rups op haar hand te nemen. ‘Nee, is bah’, zegt mijn kleine viespeuk en ze houdt haar handjes stijf tegen haar buik. Volgend jaar nog maar een keer opnieuw proberen om het verhaal van rupsje Nooitgenoeg in de praktijk te brengen. Al houd ik de rupsen liever op afstand…

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Facebook
Facebook
Pinterest