Ruiken en proeven

Meiraapjes en kropsla

Meiraapjes en kropsla

Wat een paar flinke buien regen met de tuin doen… Het groeit enorm snel momenteel. Vorige week heb ik de bonen gepoot en nu staan ze er al fier bij. De tijd is aangebroken dat we elke dag iets van de tuin kunnen eten. De meiraapjes zijn al 2 keer aan de beurt geweest en ze zijn erg lekker. Rauw als salade met appel, bieslook en geroosterde amandelen was een succes, gestoofd en nadien in een marinade van verse dille, peterselie, bieslook, knoflook, citroen en olijfolie was ook heerlijk. De kinderen vonden het niet zo lekker. Het heeft toch iets bitters, het is tenslotte familie van de radijs. Nika rilde ervan en spuugde het uit, Eli at zijn hapje wel op, maar bedankte voor de volgende. Eli vond het wel leuk om ze te oogsten. De dikste raapjes kiezen en ze dan voorzichtig uit de grond trekken. Het idee dat we de raapjes gingen eten sprak hem erg aan. Bij nader inzien viel het hem dus wat tegen. Sla is hij sinds kort wel gaan eten. En dan het liefst op een boterham met kaas en tomaat en een beetje mayonaise. En wat Eli eet wil Nika ook, dus ik serveer tegenwoordig met regelmaat sandwiches als lunch.

Koolrabi

Koolrabi

 

De paarse koolrabi begint ook vorm te krijgen.  Het zijn er niet zoveel meer als in het begin, maar wat er nog staat heeft door de regen inmiddels een groeistuip gehad en ze lijken nu, door de toegenomen omvang, minder kwetsbaar voor slakken. Het was voor de slakken ook een goede week. Echter niet voor de slakken in onze moestuin. Ik heb door de jaren heen al veel geprobeerd om de slakken in toom te houden of te bestrijden: koperdraad, bier op schaaltjes, stro, mulch, cacaodoppen, eierschalen, slakkenkorrels… Uiteindelijk heb ik de beste oplossing gevonden. Gewoon regelmatig (eigenlijk dagelijks) vroeg in de ochtend, laat in de avond en na een regenbui slakken plukken. Ik heb ze in het verleden wel eens in een emmertje gedaan en een heel stuk verderop in de berm gegooid, maar nadat ik heb gelezen dat een slak de weg gewoon weer terug vindt, stop ik ze in een zakje die ik dichtbind en weggooi. Oneerbiedig, maar wel effectief, want de hoeveelheid slakken is in een week tijd behoorlijk afgenomen. Nu is het wel een kwestie van de aanhouder wint. En ik weet natuurlijk dat ik dat uiteindelijk niet ga redden. Maar tot nu toe werkt het. Op een bepaald moment accepteer ik dat we de groente moeten delen, en laat ik een ernstig aangevreten sla of kool staan, voor slakkenconsumptie. Ik kan ze daardoor dan snel vangen en ik hoop te voorkomen dat ze doorkruipen naar een volgende plant.

Bloemen van de bieslook ruiken

Bloemen van de bieslook ruiken

Bieslook proeven

Bieslook proeven

Nika plukt momenteel alles wat op grijphoogte in de tuin staat. Ik moet haar echt in de gaten houden, maar ze vind het zo leuk om mee te mogen doen met alles wat in de tuin gedaan moet worden. Vanmorgen hebben we kruiden geroken en geproefd. Eli kon benoemen dat bieslook naar ui ruikt, dat vond ik best knap. De dille vond Eli best lekker en peterselie en koriander at hij ook zonder problemen, terwijl hij tijdens de maaltijd nog wel eens moeilijk doet over ‘groene stukjes’. Toen hij de selderij proefde zei hij dat het naar soep smaakte. Ik denk dat we het getroffen hebben dat Eli zo open staat voor het proberen van nieuwe smaken. Het komt maar zelden voor dat hij iets niet lust. Spinazie vindt hij niet lekker, maar dat heeft denk ik meer te maken met de consistentie dan dat hij moeite heeft met de smaak. Voedsel heeft gewoon zijn interesse. Vanmiddag kwam hij met een toef peterselie bij me. ‘Raad eens wat dit is?’ ‘Bieslook’, antwoordde ik. ‘Nee toch mama, peterselie toch!’ We hebben hem van baby af aan nooit ertoe aangezet dat hij iets moest eten, het is altijd een vrije keus geweest. Bij hem werkt dat. Uit verhalen van andere moeders weet ik dat het ook heel anders kan, dus we hopen dat onze ‘losse’ opvoeding wat eten betreft ook positief uitpakt bij Nika.

Struinen door de moestuin

Struinen door de moestuin

Het is wel eens onhandig dat ik altijd met 6 handen in de moestuin moet werken. Aan de andere kant geeft me dat ook de ruimte om wel lekker buiten bezig te zijn. De tuin is inmiddels onze tweede woonkamer, wanneer het weer het een beetje toelaat zijn we buiten. Elke dag worden er nieuwe dingen ontdekt. Een mierennest, kevertjes, kikkers en de angst voor vliegende insecten heeft Eli inmiddels aardig overwonnen. Het merelnest wat enkele weken geleden werd gebouwd is leeg gebleven, maar we hebben wel bewoners in ons nestkastjes naast de voordeur. Twee pimpelmezen vliegen af en aan met voer. De kleintjes zijn nog piepjong, want ik hoor nog geen gekwetter. We houden het in de gaten en ik hoop dat ik thuis ben op de dag dat ze uitvliegen, want dan krijgt de kat die dag een ereplekje binnen. Tot zover weer een update van onze kleine avonturen. De zon is onder, dus ik ga op slakkenjacht.

<a href=”http://www.bloglovin.com/blog/14965843/?claim=u23jencenyc”>Follow my blog with Bloglovin</a>

Facebook
Facebook
Pinterest