Ongenode gasten

Het mooie onbeschadigde en frisse onaangetaste is er inmiddels af in de moestuin. De strijd tegen de slakken gaat in alle hevigheid door. Daar waar de slakken een begin van beschadiging hebben gemaakt, nemen de pissebedden het inmiddels over. Zo ontstaan er holletjes in de meiraapjes. Ook de mooiste koolrabi bleek vanmorgen doorboord. Tja, zo gaat het in een tuin waar geen bestrijdingsmiddelen worden gebruikt, het blijft een kwestie van geven en nemen.

Rups van het koolwitje

Rups van het koolwitje

Als ik op ons terras zit geniet ik volop van de vlinders die de borders aandoen, ik zaai er zelfs speciaal bloemzaad voor om ze naar de tuin te lokken. Dan is het niet meer dan logisch dat het koolwitje een stukje verder vliegt en in haar fladderende onschuld haar eitjes legt op de palmkool. De eerste rupsen zijn dus ook gesignaleerd… De rupsen die ik vind verwijder ik, maar ook voor rupsen geldt, als ze me te slim af zijn dan accepteer ik het uiteindelijk. En als de kolen er na verloop van tijd niet meer uit zien en vol rupsen zitten, pel ik ze tot ik een paar kernen over heb die toch nog gegeten kunnen worden, of ik bied ze aan voor een ander doel. Een vriendin van ons staat voor de klas op een basisschool, groep 1 en 2. Zij heeft vorig jaar als project met de kleuters onze kolen vol rupsen in de klas in een groot soort aquarium gevolgd. Het hele proces van rups tot pop tot vlinder voltrok zich in enkele weken voor de nieuwsgierige ogen van de stadskinderen. Uiteindelijk hebben ze de vlinders buiten de vrijheid gegeven. Een prachtige beloning voor het eindeloze geduld. De kinderen vonden het geweldig, dus dat project wordt dit jaar ongetwijfeld herhaald.

Ongeschonden spitskool en rode kool

Ongeschonden spitskool en rode kool

Onbeschadigde kolen vind ik overigens wel heel fotogeniek, de nerven zijn prachtig van kleur, het blad vouwt zo mooi om. Ik snap best dat het zeer aantrekkelijke landingsplaatsen zijn voor vlinders en dat het voor de rupsen heerlijk wegknaagt. We lusten zelf de kool ook in alle mogelijke variaties. Gebakken, gekookt, gestoofd of rauw, ik kan er alle kanten mee op. Elk seizoen heeft andere koolrecepten.

imageInmiddels heeft de groene bladluis de peultjes ontdekt. Ook niet zo vreemd, want ik had de luis vorige week al geconstateerd op een roos die een eindje verderop staat. Nu weet ik best dat er legio recepten te vinden zijn om aftreksels te maken van uien of knoflook om de luizen te lijf te gaan, maar dat komt er hier niet van. In de moestuin knip ik de takken waar luis op zit zo veel mogelijk weg en ik heb mijn luie hoop gevestigd op de lieveheersbeestjes. Een mooi idee dat de lieveheersbeestjes de luis opeten, maar de hoeveelheid luis is meestal vele malen groter dan de aantallen lieveheersbeestjes die ik aantref. De peultjes groeien gelukkig flink, dus na de oogst trek ik de aangetaste struikjes er meteen uit. Die eventuele tweede bloei houd ik voor gezien als de luis overheerst.

Nika met haar eerste zelfgeplukte aardbei

Nika met haar eerste zelfgeplukte aardbei

Ondanks de ongewenste gasten in de moestuin blijft er nog genoeg over om van te genieten. De eerste aardbeien zijn klaar. Langzaam komt de grote stroom op gang. Eli at deze week de eerste rode aardbei, vanmorgen waren er 6 dikke rode aardbeien. Nika heeft ze ook ontdekt. En eigen aardbeien, daar kunnen de bakjes uit de supermarkt echt niet tegenop. Er lagen vandaag heel veel groene aardbeien in het bed te soezen in het zonnetje, dus over enkele dagen kunnen we er waarschijnlijk al niet meer tegen eten. Dan komen de lege jampotten uit de kelder tevoorschijn en ga ik jam maken. En ijsjes. En aardbeienwodka, zoals Yvette van Boven in een van haar tv afleveringen van ‘Koken met van Boven’ liet zien.

De eerste courgettes, peultjes en meiraapjes

De eerste courgettes, peultjes en meiraapjes

De eerste courgettes heb ik ook geoogst vandaag. Ze zijn nog niet zo groot, maar daardoor des te lekkerder. Voorgaande jaren stierven de eerste courgettes met regelmaat aan de plant. Of het door slakken kwam weet ik niet, maar dit jaar zijn de eerste vruchten meteen uitgegroeid tot mooie exemplaren. Zelfs de pompoen heeft al kleine vruchten. De regelmatige slakkencontrole werpt letterlijk zijn vruchten af. Vanmorgen zag ik bij een van de pompoenplanten beschadigingen en sporen van slakken. Vanavond tegen schemering ging ik kijken en jawel, precies op die ene plant waren de gasten weer aangeschoven. Zes vette naaktslakken heb ik van hun laatste avondmaal getrokken. Ik zet de strijd nog even door, maar weet ook dat wanneer wij over 2 weken een week op vakantie gaan, dat er bij thuiskomst waarschijnlijk geen houden meer aan is. Toch, zonder optimisme kan biologisch tuinieren vervallen in ergernis, dus misschien valt het bij thuiskomst ook wel mee.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Facebook
Facebook
Pinterest