Vogelen

Enkele jaren geleden hebben we een vogelcursus gevolgd in het Lauwersmeergebied. We wisten destijds niet zo goed wat we ons er bij voor moesten stellen. Onze vogelinteresse lag waarschijnlijk iets boven het landelijk gemiddelde, we kenden de gangbare merken, maar wat voor niveau konden we verwachten? We vreesden dat wij met onze huis-tuin-en-keuken-verrekijkers en onze matige kennis van vogels misschien wel in een veel te slim klasje zouden worden geplaatst. We waren bang dat we de vogeltaal lang niet voldoende spraken om met de stoffige ornithologen mee te kunnen komen. Maar het bleek er allemaal niet toe te doen wat we al van vogels wisten. De groep bleek heel gemêleerd, qua kennis en qua types. Het waren bijeenkomsten op de vroege zaterdagmorgen, waarbij we afspraken aan de rand van een natuurgebied waar we vervolgens met ons groepje een flinke wandeling gingen maken. We kwamen in delen van het Lauwersmeergebied waar het normaal verboden is om rond te struinen. We liepen tussen de kuddes wilde konikpaarden door, struinden door enorme rietvelden, staken hele delen wetland over en liepen turend langs de oevers van het Lauwersmeer. De boswachter herkende werkelijk iedere vogel en elk geluid, tipte ons, liet ons turen door zijn geweldige lenzen en vertelde prachtige bijna spannende verhalen over zijn vogelavonturen. Doordat we met een groep van ongeveer 12 mensen waren, zagen we enorm veel vogels. Het was een onvergetelijke ervaring, waarbij we op een heel andere manier hebben leren kijken en luisteren naar de natuur.

Na deze bijeenkomsten gingen we regelmatig samen de natuur in en konden enorm genieten als we een vogel zagen die we nog niet eerder hadden gespot. Met de komst van de kinderen is deze hobby wat naar de achtergrond verdwenen. Wel staat de verrekijker altijd binnen handbereik en zijn we blij als we in het voorjaar in de tuin weer een clubje staartmezen treffen, een zwartkop spotten of een specht of boomkruiper in de boom betrappen. Maar daar blijft het dan ook bij. Ik leer Eli de verschillende tuinvogels en hij vindt het leuk om mee te kijken door de verrekijker. Als hij de tjiftjaf hoort zingen (die bijna onophoudelijk tekeer gaat in onze tuin) roept hij “Ik hoor de tjiftjafvogel!” Hij kent inmiddels best een aantal vogelsoorten, maar als ik hem vraag welke hij ziet antwoordt hij vaak dat hij een specht ziet, gewoon omdat hij dat een lekker woord vindt. Ondeugend lacht hij dan naar me, wetend dat het niet zo is. Ik lach terug en laat het er bij. Vogelende mannen hebben tenslotte niet het meest hippe imago, of zie ik het inmiddels verkeerd? Stiekem hoop ik dat toch een beetje.

Tetjehorn

Tetjehorn

Zondag gingen de kinderen logeren bij opa en oma. Wij namen ons voor weer eens vroeg op te staan om het veld in te gaan. Eerst was het plan gevat om naar het Lauwersmeergebied te gaan, maar waarom zouden we het niet dichter bij huis zoeken? We gingen naar Tetjehorn, een natuurgebied tussen Overschild en Steendam, in de gemeente Slochteren. Het gebied wordt beheerd door Staatsbosbeheer. Er staat een enorm hoge houten vogelkijktoren en je kunt door het gebied wandelen tot je aan de oevers van het Schildmeer komt, waar je verder over de dijk langs de rand van het gebied kunt lopen. Het mooie van lopen over de dijk is dat je prachtig zicht hebt over het gebied. Het is een gebied met enorme rietvelden, plassen en ondiepe half drooggevallen stukken weiland. De variatie in vogelsoorten is daardoor groot.

imageHet weer was wisselvallig, fris, zon en regen wisselden elkaar af. De luchten waren dreigend, maar juist daardoor prachtig. Het mooie van wisselvallig weer is dat wanneer de zon doorbreekt, de vogels acuut starten met zingen waardoor je ze heel gemakkelijk kunt vinden met de verrekijker. We hadden succes. We kunnen 2 soorten bijschrijven die we in het verleden niet eerder hebben gezien, maar alleen gehoord. Bij aankomst hoorden we meteen dat er een roerdomp in het riet zat. Het is een heel herkenbaar geluid, als een didgeridoo. Het zijn hele schuwe vogels met een prachtige schutkleur, dus om ze te vinden is niet gemakkelijk. Maar ineens had Claudia er een in beeld. Prachtig zoals hij tussen het riet verscholen een houding aannam waarbij hij veronderstelde dat we hem niet zagen, we konden redelijk dichtbij komen. Op zulke momenten mis ik een camera met mega lens om foto’s te maken. Wat moet dat een kick zijn om vogels zo dichtbij te kunnen halen met een camera. Een mens moet iets te wensen overhouden… En de roerdomp gewoon live mogen aanschouwen was natuurlijk een geweldige ervaring. Klik hier als je de roerdomp wil zien.

imageEen poos later zagen we een rietvogeltje waar we in het verleden al wel eens eerder naar op zoek zijn geweest, de baardman. Het geluid is herkenbaar, een hoog soort ‘Ping Ping’, maar in het riet is het altijd lastig speuren. We hadden geluk, hij zat als een bolletje aan een rietpluim en we mochten hem kort aanschouwen. Een prachtig klein vogeltje, zo mooi, zo fijntjes, bijna een kunstwerkje. Klik hier als je de baardman ook wil zien.

Ondanks de regen en de kou waren we helemaal opgetogen van deze ervaringen. Zo leuk om weer eens te genieten van de rust in de natuur, even los te zijn van tijd en drukte, gewoon lopen, luisteren, kijken en ervaren. Voelen hoe het is om weer eens in de natuur te zijn zonder ruis van verkeer op de achtergrond, geen mens te bekennen tot aan de horizon. Eigenlijk moeten we er gewoon af en toe weer eens wat tijd voor maken.

Dijk tussen Schildmeer en Tetjehorn

Dijk tussen Schildmeer en Tetjehorn

Andere voor ons bijzondere vogels die we hebben gezien zijn de bruine kiekendief, de gele kwikstaart, de rietgors, een kolonie van 11 zilverreigers en de rietzanger. De koekoek riep ons in de verte toe. En we hebben er ongetwijfeld een heleboel vogels gemist. Des te meer reden om binnenkort nog eens terug te gaan.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Facebook
Facebook
Pinterest