Eerste oogst

De moestuin, gezien vanaf de bovenverdieping

De moestuin, gezien vanaf de bovenverdieping

Het gaat hard in de tuin. Woensdag heb ik de bonenstokken gezet en de bonen gepoot. Alles staat er nu in. Als ik boven voor het raam op de overloop sta heb ik mooi zicht op de moestuin. Het is een genot om van bovenaf op de vakken te kijken nu het allemaal nog zo fris en onaangetast is. Zo schoon heeft de tuin er nog nooit bij gelegen.

Sinds deze week staat er weer iedere dag sla als bijgerecht op het menu, in alle denkbare variaties. De kropsla is klaar, de eerste plekjes van de inmiddels gegeten sla zijn al weer ingenomen door witte kool. Als het wat wordt met de witte kool willen we zuurkool gaan maken. De pluksla is klaar, de bindsla begint al mooi vorm te krijgen. We zijn dol op sla, ik vind het een mooi gewas in de tuin, maar ik eet het ook graag en het past overal bij. De kinderen zijn niet echt dol op de slablaadjes zelf, zij zoeken vooral de vulling eruit wat dagelijks varieert: komkommer, tomaat, olijven, ei, kaas, artisjok, gedroogde zuidvruchten, paprika, nootjes, croutons, fruit, gegrilde groenten.

Meiraapjes

Meiraapjes

De meiraapjes zijn ook bijna klaar. Nog een paar regenbuien en dan kunnen de eerste raapjes geoogst worden. Je ziet ze na iedere bui dikker worden. Het zijn er veel, ik heb niet erg zorgvuldig uitgedund. We moeten qua receptuur nog even wat smakelijke varianten verzinnen zodat we niet elke dag gestoofde meirapen hoeven te eten. Ze staan er prachtig bij, praktisch onaangetast blad, mooie paarse bolletjes. Al waren de weersvoorspellingen de afgelopen dagen niet erg hoopvol, veel regen is er bij ons nog niet gevallen. Net genoeg om de tuin een enorme groeistuip te bezorgen, maar voor de knolgewassen mag het nog wel iets vochtiger. Vandaag was ook een cadeautje, volgens de voorspellingen 95% regenkans, maar alle regen is ons voorbij gevlogen. Dreigende luchten, lekkere temperatuur, de hele dag buiten bezig geweest en maar een enkel spatje regen ontvangen. Pas rond 17 uur begon het echt te regenen.

Tuinboon

Tuinboon

De tuinbonen bloeien nu prachtig.  Het is zaak om regelmatig te controleren of er geen zwarte luis in komt, want dan blijft er weinig van alle pracht over.  Het afgelopen jaar heb ik de kruinen van de plant eruit geknipt toen ze eenmaal goed in bloei stonden. Het leek te helpen. Ik had de tip opgepikt van Maarten ’t Hart in het tv programma ‘Maartens Moestuin’, een geweldige moestuinserie die 2 jaar geleden werd uitgezonden. Een programma met dezelfde relaxedheid als het kookprogramma Koken met van Boven (Yvette van Boven).

Ruiken we de bramen al?

Ruiken we de bramen al?

In het vroege voorjaar heb ik samen met Eli een bramenstruik en een frambozenstruik gekocht en gepoot. Eli is dol op bramen. Vorig jaar wist hij precies tijdens de wandelingen met de hond waar de bramen groeiden en het was voor hem een feest om bramen te plukken onderweg en ze meteen te mogen opeten. Hij heeft er nu een gewoonte van gemaakt om ’s avonds na het eten even bij de bramenstruik te gaan kijken, om te controleren of er al bramen zijn. Ik heb hem uitgelegd dat er eerst bloemen komen en dat deze bloemen door de bijen bestoven worden en dat er dan pas bramen gaan groeien. Zijn waardering voor het bijenvolk is daarmee gestegen. Het is voor Eli dan ook een vreugdevol moment dat de bramenstruik nu eindelijk bloeit. Hij snuift aan de bloemen en denkt de bramen al te kunnen ruiken. Tot de oogsttijd verrassen we hem af en toe met een bakje bramen uit de winkel, om de moed er wat in te houden.

Als ik in de moestuin bezig ben vraagt Eli ook vaak naar de gewassen. Zijn dit tomaten? Is dit broccoli? Zijn dit aardbeien? Het zal niet lang meer duren voordat het aardbeienfeest losbarst. Ze bloeien prachtig momenteel, dus vanaf volgende week hoop ik ze te kunnen plukken. Ik heb er al een netje overheen gelegd om te voorkomen dat de vogels me voor zijn. Voorgaande jaren moest ik ook altijd maatregelen treffen om te voorkomen dat de hond de moestuin in ging. De hond at naast de rijpe zelfs alle onrijpe aardbeien van de struiken. Ik vrees dat Nika dit jaar het grootste gevaar vormt. Ze heeft nog niet begrepen dat haar oren een luisterfunctie hebben, regelmatig tref ik haar tuinierend aan in de tuin, zwart van de aarde, zonder enig eerbied voor de planten. Als ze de aardbeien ontdekt heeft is het hek vast van de dam. Gelukkig heeft ze een lieve broer die maar al te graag een oogje in het zeil houdt en die met regelmaat vertelt wat wel en niet mag. Of zullen ze straks voor het eerst samen een bondje sluiten?

Lieve broer en ondeugende zus

Lieve broer en ondeugende zus, een onderonsje voor de ingang van de moestuin.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Facebook
Facebook
Pinterest