De belofte van Mei

Sneeuwresten op de Brocken

Sneeuwresten op de Brocken

Het was een week van uitersten. We zijn enkele dagen op vakantie geweest in de Harz in Duitsland. Tot op het laatste moment bleef het spannend of het weer een beetje mee zou werken. Uiteindelijk vond er de omslag naar de eerste echt lekker warme dagen plaats. Wij hadden het geluk deze overgang heel nauw te mogen beleven. Bij aankomst op onze vakantiebestemming op 30 april lag er nog sneeuw en werd er door de kinderen zelfs nog een sneeuwpop gemaakt. De volgende ochtend, 1 mei, was het warm voorjaarsweer en verdween de sneeuw in rap tempo.

"Ik ben een vliegtuig!"

“Ik ben een vliegtuig!”

Eindeloos is er buiten gespeeld, er werd van heuveltjes gerend, zwaardgevechten gehouden met stokken, verstoppertje gespeeld, door het bos gesjouwd, bloemetjes geplukt, door plassen gelopen, watervalletjes gevolgd. Heerlijk om de kinderen zo te zien genieten van het buiten zijn. Meer dan een lekker zonnetje was er niet voor nodig. Eli, die van nature een bepaalde gereserveerdheid heeft voor nieuwe of onbekende situaties ging helemaal los. Hij rende en rende, niet bang om te struikelen of te vallen, deed vliegtuigen na, zong liedjes, hij zat heerlijk in zijn vel. Het was intens genieten. Nika wilde absoluut niet meer aan de hand lopen en de wandelwagen is al helemaal uit de gratie. Met een zelfstandige dreumes door een bergachtig bos wandelen was weer een geheel nieuwe ervaring. Letterlijk en figuurlijk een soort van ‘ loslaten’. De derde ochtend kwam Nika al voor het ontbijt met haar jas in haar hand naar me toe. Geen tijd te verliezen, naar buiten!

Weelderigheid

Weelderigheid

Terwijl wij van het voorjaar genoten in Duitsland had het warme weer ons land ook bereikt. Al waren we maar 5 dagen weg, bij thuiskomst leek de tuin geëxplodeerd. Eindelijk weer echt wat te doen in de tuin! Het gras is weer vol en diepgroen, de paardenbloemen schieten her en der tevoorschijn, onkruid moet gewied. Er ontstaan weer weelderige hoekjes, met plantjes waarvan ik niet wist dat ik ze had, of waarvan we niet weten wat het is of hoe we er aan komen. Leuk om op te zoeken en de borders weer wat aan te vullen met nieuwe aanplant.

De buit van de stekjesmarkt.

De buit van de stekjesmarkt.

Vandaag was de jaarlijkse Groei en Bloei Stekjesmarkt in ons dorp, georganiseerd in de enorme boeren schuur van onze overburen. Samen met Eli heb ik er mijn slag geslagen, verschillende nieuwe plantjes gekocht, ook zonder dat ik precies weet wat het is. De stekjes worden aangeleverd door tuinliefhebbers die wat over hebben of die speciaal voor dit gebeuren plantjes hebben opgekweekt. Lang niet overal staan namen bij. Op basis van kleur en hoogte heb ik mijn keuzes gemaakt. De namen ga ik nog opzoeken. We zullen zien, de komende dagen ga ik ze een plekje geven.  Na afloop hebben Eli en ik nog even de 3 ezeltjes van de overburen in de wei bezocht. We kijken op de ezeltjes uit vanuit ons huis, maar doordat het Damsterdiep er tussen zit, zien we ze weinig van dichtbij. Eli vindt ze heel lief. En ze zijn ook lief.

Courgetteplantjes

Courgetteplantjes

Vandaag heb ik de tomaten, courgettes en pompoenen in de volle grond gezet. Ze waren enorm gegroeid in de vensterbank, tijd om te verkassen. De courgettes hadden al kleine bloembeginselen in de oksels. Oogt heel hoopvol, maar meestal moeten ze als ze uitgeplant zijn in de volle grond eerst een poosje bijkomen en duurt het een week of twee voordat de groei weer hervat wordt. Ik heb ze aan hun voetjes in de kuil een flinke dot oude paardenmest meegegeven, ik hoop dat ze er blij van worden. De enige planten die nu nog binnen staan zijn de komkommer en de augurk, die mogen nog iets steviger worden voordat ik ze uitplant. Ze moeten tenslotte een slakkenaanval kunnen doorstaan. De suikermeloen en watermeloen heb ik ook nog niet in de volle grond gezet, maar staan al wel buiten. Of het wat wordt met deze exoten weet ik niet, maar ik vind het de moeite van het proberen waard.

Kropsla

Kropsla

De sla gaat heel goed, staat er blakend bij. Met een beetje geluk kan ik volgende week de eerste sla van eigen tuin klaar maken. De venkel is zich ook aan het ontwikkelen, het zijn nog heel magere sprietige plantjes, maar aan de voet is iets van het model van een venkelknol aan het ontstaan. Ik heb vandaag nog even in mijn zadendoosje gekeken, het gaat hard. De tijd van bonen poten komt er aan en dan zijn alle zakjes er weer door voor dit jaar. Maar met de bonen wachten we nog even. In de opstartfase van onze moestuin 8 jaar geleden, zei onze oude buurman van ruim tachtig waar we veel moestuinwijsheden van hebben geleerd: “Een boon mag mei niet zien.” Tot nu toe hebben we vastgehouden aan deze gouden regel. Of het werkelijk uitmaakt voor de boon weet ik niet, maar ik vind het mooi om deze Groninger boerenwijsheid in ere te houden. Eind mei, dan zijn de bonen aan de beurt.

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Facebook
Facebook
Pinterest