Month: mei 2016

Eerste oogst

De moestuin, gezien vanaf de bovenverdieping

De moestuin, gezien vanaf de bovenverdieping

Het gaat hard in de tuin. Woensdag heb ik de bonenstokken gezet en de bonen gepoot. Alles staat er nu in. Als ik boven voor het raam op de overloop sta heb ik mooi zicht op de moestuin. Het is een genot om van bovenaf op de vakken te kijken nu het allemaal nog zo fris en onaangetast is. Zo schoon heeft de tuin er nog nooit bij gelegen.

Sinds deze week staat er weer iedere dag sla als bijgerecht op het menu, in alle denkbare variaties. De kropsla is klaar, de eerste plekjes van de inmiddels gegeten sla zijn al weer ingenomen door witte kool. Als het wat wordt met de witte kool willen we zuurkool gaan maken. De pluksla is klaar, de bindsla begint al mooi vorm te krijgen. We zijn dol op sla, ik vind het een mooi gewas in de tuin, maar ik eet het ook graag en het past overal bij. De kinderen zijn niet echt dol op de slablaadjes zelf, zij zoeken vooral de vulling eruit wat dagelijks varieert: komkommer, tomaat, olijven, ei, kaas, artisjok, gedroogde zuidvruchten, paprika, nootjes, croutons, fruit, gegrilde groenten. Read More

Vogelen

Enkele jaren geleden hebben we een vogelcursus gevolgd in het Lauwersmeergebied. We wisten destijds niet zo goed wat we ons er bij voor moesten stellen. Onze vogelinteresse lag waarschijnlijk iets boven het landelijk gemiddelde, we kenden de gangbare merken, maar wat voor niveau konden we verwachten? We vreesden dat wij met onze huis-tuin-en-keuken-verrekijkers en onze matige kennis van vogels misschien wel in een veel te slim klasje zouden worden geplaatst. We waren bang dat we de vogeltaal lang niet voldoende spraken om met de stoffige ornithologen mee te kunnen komen. Maar het bleek er allemaal niet toe te doen wat we al van vogels wisten. De groep bleek heel gemĂȘleerd, qua kennis en qua types. Het waren bijeenkomsten op de vroege zaterdagmorgen, waarbij we afspraken aan de rand van een natuurgebied waar we vervolgens met ons groepje een flinke wandeling gingen maken. We kwamen in delen van het Lauwersmeergebied waar het normaal verboden is om rond te struinen. We liepen tussen de kuddes wilde konikpaarden door, struinden door enorme rietvelden, staken hele delen wetland over en liepen turend langs de oevers van het Lauwersmeer. De boswachter herkende werkelijk iedere vogel en elk geluid, tipte ons, liet ons turen door zijn geweldige lenzen en vertelde prachtige bijna spannende verhalen over zijn vogelavonturen. Doordat we met een groep van ongeveer 12 mensen waren, zagen we enorm veel vogels. Het was een onvergetelijke ervaring, waarbij we op een heel andere manier hebben leren kijken en luisteren naar de natuur.

Na deze bijeenkomsten gingen we regelmatig samen de natuur in en konden enorm genieten als we een vogel zagen die we nog niet eerder hadden gespot. Met de komst van de kinderen is deze hobby wat naar de achtergrond verdwenen. Wel staat de verrekijker altijd binnen handbereik en zijn we blij als we in het voorjaar in de tuin weer een clubje staartmezen treffen, een zwartkop spotten of een specht of boomkruiper in de boom betrappen. Maar daar blijft het dan ook bij. Ik leer Eli de verschillende tuinvogels en hij vindt het leuk om mee te kijken door de verrekijker. Als hij de tjiftjaf hoort zingen (die bijna onophoudelijk tekeer gaat in onze tuin) roept hij “Ik hoor de tjiftjafvogel!” Hij kent inmiddels best een aantal vogelsoorten, maar als ik hem vraag welke hij ziet antwoordt hij vaak dat hij een specht ziet, gewoon omdat hij dat een lekker woord vindt. Ondeugend lacht hij dan naar me, wetend dat het niet zo is. Ik lach terug en laat het er bij. Vogelende mannen hebben tenslotte niet het meest hippe imago, of zie ik het inmiddels verkeerd? Stiekem hoop ik dat toch een beetje. Read More

De belofte van Mei

Sneeuwresten op de Brocken

Sneeuwresten op de Brocken

Het was een week van uitersten. We zijn enkele dagen op vakantie geweest in de Harz in Duitsland. Tot op het laatste moment bleef het spannend of het weer een beetje mee zou werken. Uiteindelijk vond er de omslag naar de eerste echt lekker warme dagen plaats. Wij hadden het geluk deze overgang heel nauw te mogen beleven. Bij aankomst op onze vakantiebestemming op 30 april lag er nog sneeuw en werd er door de kinderen zelfs nog een sneeuwpop gemaakt. De volgende ochtend, 1 mei, was het warm voorjaarsweer en verdween de sneeuw in rap tempo.

"Ik ben een vliegtuig!"

“Ik ben een vliegtuig!”

Eindeloos is er buiten gespeeld, er werd van heuveltjes gerend, zwaardgevechten gehouden met stokken, verstoppertje gespeeld, door het bos gesjouwd, bloemetjes geplukt, door plassen gelopen, watervalletjes gevolgd. Heerlijk om de kinderen zo te zien genieten van het buiten zijn. Meer dan een lekker zonnetje was er niet voor nodig. Eli, die van nature een bepaalde gereserveerdheid heeft voor nieuwe of onbekende situaties ging helemaal los. Hij rende en rende, niet bang om te struikelen of te vallen, deed vliegtuigen na, zong liedjes, hij zat heerlijk in zijn vel. Het was intens genieten. Nika wilde absoluut niet meer aan de hand lopen en de wandelwagen is al helemaal uit de gratie. Met een zelfstandige dreumes door een bergachtig bos wandelen was weer een geheel nieuwe ervaring. Letterlijk en figuurlijk een soort van ‘ loslaten’. De derde ochtend kwam Nika al voor het ontbijt met haar jas in haar hand naar me toe. Geen tijd te verliezen, naar buiten! Read More

Facebook
Facebook
Pinterest